ആണവായുധം മുതൽ ജനാധിപത്യം വരെ: അമേരിക്ക പറയുന്ന നുണകളുടെ ചരിത്രം

 

ആധുനിക ലോകചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പേര് സ്ഥിരമായി ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത് കാണാം — അമേരിക്ക. ഔദ്യോഗികമായി അത് “ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ”, “സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രതീകം” എന്നൊക്കെയാണ് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതിന്റെ സൈനിക ഇടപെടലുകളുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം തുറന്ന് നോക്കിയാൽ, ഈ മേലങ്കിക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു ക്രൂര സാമ്രാജ്യത്വ മുഖമാണ് പുറത്തുവരുന്നത്.

ഇറാഖിനെ അമേരിക്ക അക്രമിച്ചപ്പോൾ ലോകത്തോട് പറഞ്ഞ കാരണം “ഇറാഖിന് ആണവായുധങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നതാണ്”. ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ആയുധങ്ങൾ സദ്ദാം ഹുസൈന്റെ കൈവശമുണ്ടെന്ന കഥ വൻ മാധ്യമപ്രചാരണത്തിലൂടെ അവർ ലോകത്തെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ആണവായുധങ്ങൾ എന്നത് ഒരു വലിയ നുണയായിരുന്നു എന്ന് ഔദ്യോഗിക അന്വേഷണങ്ങൾ തന്നെ സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ ആ നുണ ഇറാഖിന് നൽകിയത് ലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവനുകളുടെ വിലയായിരുന്നു.

ഇതേ ആണവായുധ നാടകമാണ് ഇന്ന് ഇറാന്റെ കാര്യത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത്. ആണവായുധ വികസനം എന്ന പേരിൽ ഉപരോധവും ഭീഷണിയും സൈനിക സമ്മർദ്ദവും. അമേരിക്കൻ താത്പര്യങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങാത്ത ഓരോ രാജ്യത്തിനും ഒരേ കുറ്റപത്രം — “ലോകശാന്തിക്ക് ഭീഷണി”.

അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ അക്രമിക്കപ്പെട്ടത് “തീവ്രവാദത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ” എന്ന പേരിലാണ്. എന്നാൽ ഇരുപത് വർഷത്തെ യുദ്ധത്തിനൊടുവിൽ തീവ്രവാദം ഇല്ലാതായോ? അതോ ഒരു രാജ്യത്തെ മുഴുവൻ തകർത്തു, തലമുറകളെ അഭയാർത്ഥികളാക്കി മാറ്റിയോ? അമേരിക്ക പിന്മാറിയപ്പോൾ അവശേഷിച്ചത് തകർന്ന ഒരു രാജ്യം മാത്രമായിരുന്നു.

ലിബിയയുടെ കഥ മറ്റൊരു വേഷത്തിലാണ്. “ജനാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനാണ്” ആക്രമണം എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഗദ്ദാഫിയുടെ മരണത്തോടെ ലിബിയയ്ക്ക് ലഭിച്ചത് ജനാധിപത്യമല്ല, മറിച്ച് ആഭ്യന്തരയുദ്ധവും അനിശ്ചിതത്വവും മാത്രമാണ്. ഒരു സ്ഥിരതയുള്ള രാജ്യത്തെ പൂർണമായും അസ്ഥിരമാക്കുന്ന മാതൃകയായി ലിബിയ മാറി.

കമ്മ്യൂണിസം എന്ന ഭീകരഭൂതം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയാണ് ഗ്രനേഡയും വിയറ്റ്നാമും അക്രമിക്കപ്പെട്ടത്. “കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വ്യാപനം തടയുക” എന്നത് അന്നത്തെ അമേരിക്കൻ വിദേശനയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉപയോഗിച്ച വാചകമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വിയറ്റ്നാമിൽ, ലക്ഷക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാർ കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരു യുദ്ധം ലോകം കണ്ടു. അവസാനം അമേരിക്കയ്ക്ക് തന്നെ പിന്മാറേണ്ടി വന്നു, പക്ഷേ ആ രാജ്യത്തിന്റെ മണ്ണിൽ അവശേഷിച്ചത് വേദനയുടെ ചരിത്രമാണ്.

പനാമയിലും വെനസ്വലയിലും ആരോപണം മറ്റൊന്നാണ് — പ്രസിഡന്റ് മയക്കുമരുന്ന് കടത്തുന്നുണ്ടെന്നത്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തെ തകർക്കാൻ, ഭരണാധികാരികളെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താൻ ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുക. തെളിവുകളേക്കാൾ ശക്തമായ ആയുധം മാധ്യമപ്രചാരണമാണെന്ന് അമേരിക്ക നന്നായി അറിയുന്നു.

ഇതെല്ലാം കൂട്ടി വായിച്ചാൽ ഒരു പൊതു സൂത്രവാക്യം വ്യക്തമാണ്.

👉 അമേരിക്കൻ താത്പര്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കാത്ത രാജ്യങ്ങളെ ആദ്യം നുണകൾ കൊണ്ട് ആക്രമിക്കും.

👉 ആ നുണകൾ വലതുപക്ഷ മാധ്യമങ്ങൾ വഴി ലോകമെങ്ങും പ്രചരിപ്പിക്കും.

👉 അതിനുശേഷം സൈനിക ഇടപെടൽ, ഉപരോധം, ഭരണകൂട മാറ്റം.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പേരിൽ, മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ പേരിൽ, ലോകശാന്തിയുടെ പേരിൽ — എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ സാമ്രാജ്യത്വ താൽപര്യങ്ങൾക്കായി നടത്തുന്ന ഈ ഇടപെടലുകൾ കാരണം അമേരിക്കയെ വിളിക്കാതെ വയ്യ:

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മേലങ്കിയണിഞ്ഞ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭീകര രാഷ്ട്രം.

ഇന്ന് വെനസ്വല നടത്തുന്ന ചെറുത്തുനിൽപ്പ് അതിനാലാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്. സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും സൈനിക ഭീഷണികൾക്കും മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പോരാട്ടം. അത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ മാത്രം പോരാട്ടമല്ല, സാമ്രാജ്യത്വ അധിനിവേശത്തിനെതിരായ ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്.

👉 അധിനിവേശത്തിനെതിരായ വെനസ്വലയുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന് ഐക്യദാർഢ്യം.

👉 നുണകൾക്കെതിരായ സത്യത്തിന്റെ പോരാട്ടത്തിന് ഐക്യദാർഢ്യം.

ലോകം ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ചോദിക്കേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു:

ആരാണ് യഥാർത്ഥ ഭീകരർ?

ആരാണ് ലോകശാന്തിക്ക് യഥാർത്ഥ ഭീഷണി?