ഇല്ലാ എന്ന് പറയാതെ നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന വഴികൾ
ഇല്ല എന്ന് പറയുക എന്നത് വളരെ ശക്തമായ ഒരു തീരുമാനമായി പലപ്പോഴും നമ്മൾ കരുതുന്നു. എന്നാൽ പലർക്കും അതിനേക്കാൾ വലിയ ശക്തി വേണ്ടിവരുന്നത് 'പൊരുത്തപ്പെടാൻ' ആണ്.
"ഞാൻ ഇല്ല എന്ന് പറയുന്നില്ല, ആളുകളോട് ചേർന്ന് മാരുന്നു" എന്ന ഈ വാക്യം ഒരു സാധാരണ ജീവശൈലിയായി മാറുകയാണ് ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ.
ഒരുപാട് ബന്ധങ്ങൾ, ജോലി സ്ഥിതികൾ, കുടുംബം, സൗഹൃദം — എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്ന ഏക കാരണം നമ്മൾ പറയാത്ത 'ഇല്ല'കളാണ്.
അത് ഇഷ്ടം കൊണ്ടാണോ ഭയം കൊണ്ടാണോ എന്ന് നമ്മളേയ്ക്ക് തന്നെ എപ്പോഴും വ്യക്തമായിരിയ്ക്കില്ല. എന്നാൽ ആത്മാർത്ഥമായ ബന്ധങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെ പിന്നിലെ നിസ്തുലമായ ആ ഗുണം "പൊരുത്തപ്പെടൽ" തന്നെയാണ്.
നമ്മൾ എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു? എന്തുകൊണ്ട്?
നമ്മൾ പൊരുത്തപ്പെടുന്നത് പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്:
1. ബന്ധങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ:
നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ ദു:ഖിക്കാതിരിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം.
2. സമാധാനം നിലനിർത്താൻ:
ചിരിച്ചു പോകാവുന്ന ചെറിയ വാക്കുകൾ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴി ആകേണ്ടതില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ.
3. സംസ്കാരബോധം:
നമ്മുടെ സംസ്കാരവും പരമ്പരാഗത കാഴ്ചകളും പലപ്പോഴും 'പൊരുത്തപ്പെടൽ' ഒരു നല്ല ഗുണമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.
4. കരുണയും മനസ്സിലാക്കലും:
മറ്റുള്ളവരുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി നാം വഴങ്ങി പോകുമ്പോൾ.
എന്തായാലും ഒരേപോലെ പൊരുത്തപ്പെടൽ എന്നത് ഒരു കാലത്തേക്ക് മാത്രം മനസ്സിന്റെ സമാധാനം തരും. പലപ്പോഴും ഇതിന്റെ വില നാം മനസ്സുകൊണ്ട് തന്നെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.
എവിടെ നമുക്ക് ഒരു അതിരിരുത്തണം?
പൊരുത്തപ്പെടുന്നതും പൂർണ്ണമായും നമുക്ക് അനിഷ്ടമായ രീതിയിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നതും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ നാം സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങും — ഞാൻ ആരാണ്? എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ എവിടെ? എന്റെ ജീവിതം എവിടെ പോകുന്നു?
അതിര് തിരിച്ചറിയേണ്ട ലക്ഷണങ്ങൾ:
- എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഞാനെന്റെ അഭിപ്രായം മറയ്ക്കുന്നു.
- "എന്ത് വേണ്ട? അവർ സന്തോഷിച്ചാൽ മതി" എന്ന തോന്നൽ സ്ഥിരമായി വരുന്നു.
- ഓരോ ബന്ധത്തിൽ നിന്നുമുള്ള സമ്മർദ്ദം മാനസികമായി തളർത്തുന്നു.
- 'ഞാനെന്നൊരു വ്യക്തിത്വം' നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന ബോധം വരുന്നു.
പൊരുത്തപ്പെടുന്നത് ഇരുപക്ഷത്തിനും ശുഭകരമാകണം. ഒരാൾ മാത്രം ചുമന്നാൽ അപ്പോൾ അത് നാശത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്.
ബോധപൂർവ്വമായ പൊരുത്തപ്പെടൽ – ജീവിതവിജയം അതിലുണ്ട്
പൊരുത്തപ്പെടൽ ഒരു കലയാണ്. എന്ത് കാര്യത്തിൽ വഴങ്ങണം, എവിടെ നിലകൊള്ളണം എന്നത് നമുക്ക് തിരിച്ചറിയണം.
പകർപ്പായും ജീവിതവിജയമായും വേണ്ട ചില ശീലങ്ങൾ:
- സ്വന്തം അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കുക: എന്താണ് എനിക്ക് അതിരെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.
- ശാന്തമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുക: പൊരുത്തപ്പെടുന്നത് മൗനം ആകാൻ പാടില്ല. മനസ്സിലുള്ളത് പറയാൻ പഠിക്കുക.
- സ്വയം വിശകലനം ചെയ്യുക: ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ട് പൊരുത്തപ്പെടുകയാണോ, ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കുക.
- സ്വന്തം സംതൃപ്തിയെ പ്രഥമ പരിഗണനയാക്കുക: മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ശാന്തിയും നിർബന്ധമാണ്.
"ഞാൻ ഇല്ല എന്ന് പറയുന്നില്ല, ആളുകളോട് ചേർന്ന് മാരുന്നു" എന്ന് പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥം ഇഷ്ടത്തോടെ, മനസ്സോടെ എന്നാണെങ്കിൽ അതിനു ശക്തിയുണ്ട്. എന്നാൽ അതിന്റെ പിന്നാലെ നമ്മളുടെ മനസ്സിനെ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ കൃത്യമായ നിരീക്ഷണവും വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
.jpg)
അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ